Aν και είναι 10:57 το βράδυ, έφτιαξα έναν ζεστό cappucino με πολλή (πάρα πολλή) ζάχαρη και άναψα τσιγάρο. Αύριο το πρωί στις 08:30, ξεκινάω δουλειά σε ένα internet caffe που δούλευα και παλιότερα. Φαίνεται πως η ζωή μου αρχίζει να παίρνει πάλι τον δρόμο της. Θα βάλω τις καινούριες μπαλαρίνες μου που πήρα από τα Bershka και θα κάνω χαρωπά βήματα σερβίροντας καφέδες και ανοίγοντας accounts για online παιχνίδια. Έχω και την ευκαιρία, μιας και κάθομαι όλη μέρα σε έναν υπολογιστή, να σερφάρω και να ταίζω τα ψάρια μου στο facebook. Αν δεν έχουν πεθάνει μέχρι αύριο. Όλα αυτά μοιάζουν υπέροχα και ευχάριστα σε σχέση με τη μονοτονία που υπήρχε στη ζωή μου μέχρι σήμερα. Βάλε με το νού σου. Καλή μου αρχή λοιπόν, με κέφι και όρεξη!
Κάθομαι σε σκαμπό τρομάρα μου. Με την πρώτη γουλιά καφέ, νιώθω ένα ένα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να κάνουν κούκου. Δεν ξέρω πώς θα εμφανιστώ στο μάθημα με πρησμένα μάτια και ακόμα δεν έχω καταλάβει τί ακριβώς φοράω. Πιάνω τα μαλλιά μου βιαστικά κότσο, τα ξαναφήνω κάτω, τα ανακατεύω μπας και φουντώσουν λιγάκι, πάλι σαν μακαρόνια είναι. Σκατά. Προσπάθησα πολύ, αλλά δεν κατάφερα να βρώ ούτε μια δικαιολογία γι’αυτήν χτες βράδυ. Το “με πρόδωσε” αναβοσβήνει με νέον στο μυαλό μου. Γιατί έπρεπε να μου συμβεί εμένα αυτό? Γιατί έπρεπε να το περνάω εγώ το λούκι κι όχι αυτή? Χμ… Μάλλον γιατί εγώ δεν είμαι από αυτούς τους ανθρώπους. Είμαι από τους άλλους, που κάθονται τα βράδια και μυξοκλαίνε και αναρωτιούνται που έφταιξαν. Από αυτούς που στην τελική δεν φταίνε κιόλας. Τράτζικ. Κάθε τέτοιο πρωί μισώ τον εαυτό μου την στιγμή που το κρύο νερό μου τσούζει τα μάτια. Και συνεχίζω να τον μισώ για το υπόλοιπο της ημέρας. Καμιά φορά το τραβάω και μέχρι την επομένη. Αλλά ποτέ δεν με ανακουφίζει αυτού του είδους το ξέσπασμα, και τα 15.679 τσιγάρα δεν δίνουν λύση. Σιχάθηκα να τα συζητάω με τον έναν και με τον άλλον, γιατί όταν τα λέω δυνατά, τα συνειδητοποιώ καλύτερα και με πιάνει ζούρλα. Αυτά που μου καταλόγησε, αυτά που έκανε πίσω από την πλάτη μου και ακόμα και σήμερα δεν παραδέχεται, η στάση της υπόλοιπης παρέας που με πλήγωσε. Δεν μπορώ να πάω για μάθημα, τσάμπα ήρθα. Βλέπω άλλους φοιτητές, χαμογελαστούς, και θυμάμαι τα παλιά. Τότε που ο καφές με την παρέα στο κυλικείο πρίν το μάθημα, ήταν ένας πολύ καλός λόγος να ξυπνήσω το πρωί. Τους ζηλεύω απίστευτα. Την πήρα την απόφασή μου. Θα συναντηθώ μαζί της όταν έρθει, και θα της μιλήσω ειλικρινά. Όπως κάνω πάντα. Θα της πώ ότι προσπάθησα με όλη μου την καρδιά και την ενέργεια να τη συγχωρήσω. Ότι τέσσερις μήνες τώρα, δεν ασχολούμαι με τίποτα άλλο από το να δίνω όλη μου την προσοχή στο να βρώ έναν τρόπο να ξεπεράσω όσα είπε, και να νιώσω όπως πρίν γιατί πραγματικά μου είχε λείψει. Δεν τα κατάφερα όμως και παρόλο που αυτό με στεναχωρεί, δεν μπορώ να πιέσω καταστάσεις και να υποκρίνομαι για χάρη των παλιών καλών στιγμών που ζήσαμε κάποτε μαζί. Το κείμενο αυτό λέγεται επίλογος, γιατί κάπου εδώ βάζω ένα τέλος στα δακρύβρεχτα post για το εν λόγω θέμα. Ο επίσημος επίλογος θα γραφτεί κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας. Επιλέγω να κρατήσω τα ωραία που ζήσαμε και να βάλω ένα τέλος στη στεναχώρια και το αδιέξοδό μου. Έχω πάρα πολλά να κάνω και κουράστηκα να μένω πίσω ενώ η ζωή προχωράει μπροστά. Λυπάμαι, αλλά όσα είπε ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια και την αίσθηση αξιοπρέπειας μου.
Αναρτήθηκε στις Καμμενιές | Leave a Comment »
